Historia Waldka:
„Zawsze myślałem, że jestem blisko Boga. Myliłem się. Myliłem się bardzo.
Odkąd sięgam pamięcią, moje dorosłe życie zawsze wyglądało tak samo: imprezy, towarzystwo. Dni, miesiące i lata spędzone w piwiarni. W momentach pijackich uniesień wołałem jednak do Boga bo gdzieś, kiedyś słyszałem, że wystarczy szczerze i uporczywie prosić a On przyjdzie i zamieszka w Tobą. Czasami więc wołałem: Jezu przyjdź, mam w swoim sercu miejsce dla Ciebie i bardzo tego pragnę. A na drugi dzień było dokładnie tak samo – trochę pracy, knajpa, telewizor, sen... Bałem się, że coś przegapię, coś stracę albo coś złego mi się przytrafi.
Ale On mnie usłyszał. Mimo, że rozmawiałem z Nim przeważnie po „kilku głębszych”, to On traktował mnie poważnie i nie lekceważył mojego nawoływania.
A później już wszystko zmieniło się bardzo szybko – znajomość z Ulą, chrzest przez zanurzenie w stawie, gdzie wyznałem pełne oddanie Jezusowi, wzmacnianie się we Wspólnocie chrześcijan. „To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe”, jak pisze apostoł Paweł. Bóg pobłogosławił nas synkiem Tymciem. Nawet palenie odstawiłem bezboleśnie.
Już się nie boję.”

"Niedługo, a przekonasz mnie, bym został chrześcijaninem" (Dz. 26,28)

Wielu ludzi dochodzi tylko do tej granicy, do której doszedł w słuchaniu ap. Pawła Agryppa II, król Chalkis, małego księstwa w Libanie. Od początku istnienia Kościoła wielu „prawie że" stało się chrześcijanami. Ale wiemy, że „prawie robi wielką różnicę”. Również przed Bogiem „prawie” nic nam nie pomaga. Bycie prawie chrześcijaninem jest niestety powszechne we współczesnym Kościele. Taki człowiek to ktoś, kto posiada pewien zasób cnót, którymi dysponują również szlachetni ateiści. Jest więc to tylko pewnym przykryciem tego, co naprawdę czyni człowieka chrześcijaninem. Jezus często wskazywał, że poganie wyróżniają się niejednokrotnie chwalebnymi postawami na równi z Jego uczniami. Są uprzejmi i życzliwi dla siebie, brzydzą się kłamstwem i fałszywą przysięgą. A jeślibyście pozdrawiali tylko braci waszych, cóż osobliwego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? (Mt. 5,47). Pewna moja znajoma otwarcie przyznawała, że jej niewierzący mąż jest lepszym „chrześcijaninem” od niej. Kolejnym krokiem wtajemniczenia dla „prawie że” chrześcijanina jest pozór pobożności. Zapewnia go znajomość kilku najpopularniejszych treści biblijnych i umiejętność przekładania ich na ocenę zachowania innych. Dostosowanie się do przyjętych w kościele form liturgii jest już tylko formalizmem. Jeżeli jednak nie mamy szczerości względem siebie nawzajem, to nie mamy nawet uczciwości „pogańskiej”. Pewien starożytny pogański poeta ujął to następującymi słowami: „Dobrzy unikają grzechu, bo cnotę kochają; źli unikają grzechu, bo boją się kary”.
A zatem jak mogę być pewny, że jestem prawdziwym chrześcijaninem? Prawda naszego życia ujawnia się w umiłowaniu Boga. Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej (Mk.12,30). Taka miłość „napełnia serce, ogarnia wszystkie uczucia, opanowuje całą duszę i napina do ostatnich granic wszystkie zdolności człowieka”. O takim wierzącym można powiedzieć, iż rozradował się duch jego w Bogu, Zbawicielu jego (Łuk.1,47). Nie żyje już dla świata ani rzeczy tego świata, bo umarł dla świata i świat dla niego umarł. Nie istnieją dlań pożądliwości ciała, pożądliwości oczu i pycha życia (1 J. 2,16). Owszem, nie zna on pychy, bo miłość nie nadyma się (1Kor.13,4), a on „mieszka w miłości", zaś kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim (1J. 4,16). Sam więc się sobie wydaje niczym. Z miłości do Boga wypływa jego miłość do bliźniego. (Mk.12,31). Sednem życia prawdziwego chrześcijanina jest wiara. Każdy, kto wierzy..., z Boga się narodził (1 J. 5,1). Wiara jest najwyższym kryterium, wedle którego możemy przychodzić do Boga, poddawać się Jemu i wykonywać Jego wielkie dzieło. Obyśmy wszyscy mogli doświadczyć bycia chrześcijaninem zupełnie, będąc usprawiedliwieni darmo, z Jego łaski, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie (Rzym.3:24). Prawdziwy wierzący czerpie z tej obietnicy pełnię Bożej obecności do swojego życia. Czy masz tę pełnię?

Wielu ludzi ma problem z określeniem, kim jest Jezus Chrystus. Czy można na podstawie Pisma Świętego stwierdzić, że jest osobą trójjedynago Boga? Oto praktyczna ściąga:

"Zakon bowiem został nadany przez Mojżesza, łaska zaś i prawda stała się przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, lecz jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, objawił go." J 1,17-18

"Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo." J 1,1
(Jan określa Mesjasza Jezusa greckim terminem LOGOS używanym w filozofii na
określenie słowa jako mocy sprawczej)

"On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone." Kol 1,15-16
(pierworodny wszelkiego stworzenia – tzn był przed wszelkim stworzeniem; zanim cokolwiek było stworzone, Jezus już był).
Por. z J 1,3: "Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało" (przez nie – przez sprawczy LOGOS)

"Dlatego też Żydzi tym usilniej starali się o to, aby go zabić, bo nie tylko łamał sabat, lecz także Boga nazywał własnym Ojcem, i siebie czynił równym Bogu". J 5,18
(gr. słowo "równym" znaczy takim samym jak...)

"Potem rzekł do Tomasza: Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz. Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój". J 20,27-28

"Odpowiedzieli mu Żydzi, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem. (...) do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?" J 10,33 i 36
(Żydzi niezwykle rzadko nazywali Jahwe ojcem, a jeśli już, to w sensie „Ojca narodu”. Jezus nazywając Jahwe ojcem wskazuje, że obaj są z tego samego pierwiastka – syn człowieka jest człowiekiem, syn Boga jest Bogiem. Jezus nigdy nie mówił z ludźmi: „nasz Ojciec”. Zawsze rozdzielał – mój Ojciec i wasz Ojciec. Paweł tłumaczy to rozróżnienie w Listach – Jezus jest synem „naturalnym” z tego samego pierwiastka, my jesteśmy synami i córkami „adoptowanymi”)

"I rzekł do nich: Wy jesteście z niskości, Ja zaś z wysokości; wy jesteście z tego świata, a Ja nie jestem z tego świata. Dlatego powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Jeśli bowiem nie uwierzycie, że to Ja jestem, pomrzecie w swoich grzechach." J 8,23-24
(Bóg objawił Mojżeszowi swoje imię jako Ja Jestem)

"Już teraz powiadam wam, zanim się to stanie, abyście, gdy się to stanie, uwierzyli, że Ja jestem". J 13,19

"Odpowiedzieli mu: Jezusa Nazareńskiego. Rzekł do nich Jezus: Ja jestem. A stał z nimi i Judasz, który go wydał. Gdy więc im rzekł: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię". J 18,5-6
(Przedziwna reakcja ludzi, gdy Jezus przedstawia się jako Ja jestem – przyjmują go jako Boga)

"Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest". J 8,58

"I znowu, kiedy wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niechże mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży. O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, a sługi swoje płomieniami ognia; lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego." Hebr 1, 6-8

"Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie mający ani początku dni, ani końca życia, lecz podobny do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze." Hebr 7,3
(prorocze przedstawienie Mesjasza na przykładzie osoby Melchisedeka – tylko Absolut nie ma początku ani końca)

"W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa". 2 P 1,11
(Królestwo Boże = Królestwo Jezusowe)

"Oto panna pocznie i porodzi syna, i nadadzą mu imię Immanuel, co się wykłada: Bóg z nami." Mat. 1,23 (objawienie Boga który przyszedł do ludzi)

"Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem". Fil 2, 5-7

"Baczcie, aby was kto nie sprowadził na manowce filozofią i czczym urojeniem, opartym na podaniach
ludzkich i na żywiołach świata, a nie na Chrystusie; gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości."Kol 2, 8-9 (użyte słowo boskości to gr. theoteos – odnosi się wyłącznie do Boga, nie do „boskości” potocznie
rozumianej)

"Oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa. "Tyt 2,13

"Wiemy też, że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali tego, który jest prawdziwy. My jesteśmy w tym, który jest prawdziwy, w Synu jego, Jezusie Chrystusie. On jest tym prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym." 1 J 5,20

"Jam jest alfa i omega (początek i koniec), mówi Pan, Bóg, Ten, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący". Ob. 1,8
(Jezus sam się przedstawia)

"Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły. On zaś położył na mnie swoją prawicę i rzekł: Nie lękaj się, Jam jest pierwszy i ostatni" Ob. 1,17 por. Z Izajaszem:

"Tak mówi Pan, Król Izraelski i jego Odkupiciel, Pan Zastępów: Ja jestem pierwszy i Ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga". Izaj 44,6 (zob. też Izaj 48,12)

"Bo bezsprzecznie wielka jest tajemnica pobożności: Ten, który objawił się w ciele, został usprawiedliwiony w duchu, ukazał się aniołom, był zwiastowany między poganami, uwierzono w niego na świecie, wzięty został w górę do chwały". 1 Tym 3,16 (oryginał gr: Ten (wielką literą) dał się uczynić widocznym w ciele)

"I podnieśli swój głos, mówiąc: Jezusie, Mistrzu! Zmiłuj się nad nami. A gdy ich ujrzał, rzekł do nich: Idźcie, ukażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Jeden zaś z nich, widząc, że został uzdrowiony, wrócił, donośnym głosem chwaląc Boga. padł na twarz do nóg jego, dziękując mu, a był to Samarytanin. A Jezus odezwał się i rzekł: Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? A gdzie jest dziewięciu? Czyż nikt się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?" Łuk 17,13-18 (Jezus każe trędowatym, aby zgodnie z Zakonem poszli do świątyni i pokazali się kapłanom, by stwierdzili oczyszczenie i złożyli ofiarę dziękczynną Bogu. Jednak Jezus wskazuje, że naprawdę  chwałę Bogu, czyli Jemu samemu oddał tylko ten, który padł przed nim.)